دیدار تیمهای ملی فوتبال ایران و امارات در مرحله ی سوم مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۶ در شرایطی با برتری دو بر صفر شاگردان قلعهنویی به پایان رسید که قطع برق ورزشگاه آزادی همه چیز را تحت الشعاع قرارداد . موضوعی که ابعاد بسیاری پیداکرد و در پایان بازی هم وزیر ورزش و جوانان در مصاحبهیی اعلام کرد با عوامل خاطی برخوردخواهدداشت .
اهمیت موضوع موجب شده که دوباره موضوع قرارداد بازسازی ورزشگاه آزادی زیر ذرهبین قرارگیرد و اهالی رسانه با موشکافی بیشتر ابعاد آن را مورد بررسی قراردهند . فاز اول عملیات مقاوم سازی ، بهسازی و استانداردسازی ضلع غربی ورزشگاه آزادی از ۱۷ تیر ۱۴۰۳ در زمان حضور کیومرث هاشمی به عنوان وزیر ورزش و جوانان و ریاست حسین طلا بر شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی کشور ، پس از امضای قرارداد میان شرکت توسعه با قرارگاه خاتم الانبیا آغازشد .
طبق قرارداد در این فاز کارهای بسیاری انجام شد از جمله بازسازی رختکنها و تاسیسات ، جایگاههای ویژه ، خبرنگاران ، VIP ، CIP ، فضای مدیاسنتر (مرکز رسانهیی) خبرنگاران ، ایجاد تونل ورودی و خروجی مجزای خبرنگاران ، احداث سوییتهای مهمانان ، نصب اسکوربورد ، صندلیگذاری دو طبقه و … اما عجیب آن که استانداردسازی نورافکنهای ورزشگاه جایی در قرارداد نداشت !
بیتوجهی به این نکته ی مهم ، اثراتش را در بازی ایران و امارات گذاشت و برق ورزشگاه برای نزدیک به ۳۰ دقیقه قطع شد . همه ی این ها در شرایطی است که از سال ۲۰۱۸ توصیه ی کنفدراسیون فوتبال آسیا استفاده از لامپهای الای دی در نورافکنهاست ، اتفاقی که در ورزشگاه یادگار امام ره تبریز افتاده ولی در آزادی کسی به آن توجه نداشت ! مزایای استفاده از لامپهای الای دی مصرف برق پایین و برگشت پذیری سریع پس از قطع جریان برق است .
طبق پیگیری های خبرنگار آنا لامپهایی که هماکنون در نورافکنهای آزادی استفاده میشود گازی و مربوط به سال ۱۳۸۸ است و در صورت قطع برق تا گرم و روشن شدن لامپها زمانی بیش از ۵ دقیقه صرف میشود .
حالا که این اتفاق برای فوتبال ایران رخ داده ، باید از امضاکنندگان قرارداد بازسازی آزادی پرسید که این همه وقت و هزینه صرف عملیات مقاوم سازی ، بهسازی و استانداردسازی آزادی شده ، چرا به موضوع مهم و اساسی برق توجه نداشتید ؟!
