شکست اُلمپیاکوس در دربی مقابل پاناتینایکوس بار دیگر بحثی را زنده کرد که هفتههاست بهصورت آرام جریان دارد ؛ نه درباره ی کیفیت و نه درباره ی تلاش ، بلکه درباره ی مدیریت و در مرکز این بحث ، دوباره نام مهدی طارمی قرار دارد ؛ نه به این دلیل که افت فاحشی داشت ، بلکه چون برای یکبار دیگر مجبورشد بیش از توانش بار به دوش بکشد .
مهاجم ایرانی از اواسط دسامبر بار بسیار سنگینی را تحمل کرده و تقریباً بدون وقفه در سوپر لیگ یونان ، لیگ قهرمانان اروپا و جام حذفی بازی کرده ؛ چه بهعنوان یک «نُه» کلاسیک و چه در نقشی آزادتر در پشت مهاجم .
اُلمپیاکوس به دلیل شرایط و غیبتها ، آگاهانه بار هجومی تیم را روی دوش مهدی طارمی گذاشت و گلها و پاسگلهایش هم این انتخاب را توجیه کرد ، اما بدن هر بازیکن هم حدومرز دارد .
در دیدار با پاناتینایکوس ، طارمی بار دیگر در مرکز جریان بازی قرارداشت ؛ او پیش از گل «سبزها» در موقعیتهای ابتدایی نقش داشت ، مسوولیتپذیر بود ، با دنیل پودنسی همکاری کرد و هم در صحنه ی ایوب الکعبی و هم در موقعیت بزرگ گلسون مارتینز به گل نزدیک شد ؛ با این حال ، چیزی کم بود ؛ انفجار ، ضربه ی نهایی تمیز و شدت در دوئلها برای رسیدن به گل .
این مشکل مقطعی نیست ؛ طارمی در فاصله ی یک ماه و نیم ، در 10 بازی سنگین به میدان رفت . او در لیگ قهرمانان اروپا مقابل لورکوزن و آژاکس ، در دربی جام حذفی برابر پائوک و تقریباً در تمام بازیهای حساس سوپر لیگ یونان در ترکیب اصلی بود و تنها یک مسابقه را از دست داد که نشانههای خستگی بهویژه در نبردهای هوایی دیده شد ؛ جایی که ارسالهای پیاپی نیازمند طراوت و انفجار مقابل مدافعان میانی قدرتمند است .
بنابر نوشته سایت یونانی Thrylos24 ، بزرگترین مساله برای اُلمپیاکوس خود طارمی نیست ، بلکه وابستگی است . این تیم طوری نشان میدهد که انگار انتظاردارد مهاجم ایرانی هر دفاعی را بازکند و به گل برسد . وقتی این اتفاق نمیافتد ، خط حمله قفل میشود ، گزینههای جایگزین زمان کافی به دست نیاورده و بازیکنان دیگر کم تر از حد لازم تحت فشار قرارمیگیرند که این عدم تعادل آشکارشد .
با ادامه ی بازیهای دشوار ، اُلمپیاکوس ناچار است در مدیریت خود بازنگری کند ؛ نه فقط برای محافظت از طارمی ، بلکه برای حفظ کلیت بازی تیم .
