داستان ملوان : تیمی که هرگز نمی‌بازد !

بعضی تیم‌ها برای قهرمان شدن و بعضی تیم‌ها برای فرار از سقوط وارد میدان می‌شوند ؛ اما نقطه ی مشترک همه‌ی تیم‌های فوتبال یک چیز است ؛ همه‌ی آن‌ها برای جمع کردن امتیازها بازی می کنند ، برای بازی با اعداد ؛ به جز یک تیم که برای «ریشه»اش به میدان می‌رود . ملوان قهرمان نمی‌‌شود اما چیزی مهم تر از جام حفظ می‌کند : «هویت» .

پس هواداران قوی سپید روی سکوهای سن‌سیروس ، فارغ از هر نتیجه‌یی ، با علم به این که هرگز جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر نبرده‌اند ؛ به زمین پشت می‌کنند ، دست روی شانه‌های یکدیگر می‌گذارند و هم‌صدا می‌خوانند : «ما ملوانیم ، همیشه قهرمانیم . ایران ، ایران ملوان ، ملوان همیشه قهرمان» .  شاید شعاری در حد فیلم‌های بالیوودی که با واقعیت فرسنگ‌ها فاصله دارد اما برای انزلیچی‌ها این مهم است که به دل می‌نشیند . 

این نقطه‌ی اتصال سکوها با بدنه‌ی تیم است ؛ «نتیجه مهم ترین چیز نیست ، ملوان با هر نتیجه‌یی برای آن‌ها باعث افتخار است» . حتی روزهایی که در لیگ یک برای بازگشت می‌جنگیدند ، باز این شعار در سن‌سیروس خاموش نشد . تا ناجی از راه برسد ، همان که روزی برای بازگشتش به ملوان ، پیراهن سیروس قایقران را از بایگانی خارج کردند تا شماره ی ۹ جدید متولدشود . مازیار زارع ، این‌بار در نقش رهبر برای یک شهر کوچک که آخرین دلخوشی‌مردمش فوتبال است .

نیم قرن پیش ، بیل شنکلی گفت : «بعضی‌ها می‌گویند فوتبال مساله‌ی مرگ و زندگی است ، اما من به شما اطمینان می‌دهم خیلی مهم تر از آن‌هاست» . جمله‌یی که بعدها نقض شد ؛ «فوتبال نه مهم‌تر از زندگی‌است و نه جایگزین آن ، اما می‌تواند زندگی را زیباتر کند» . اما اینجا در انزلی ، نظریه‌ی جدیدی خلق شده ، آن‌ها با پیروزی مقابل یک تیم ، روزها جشن و پایکوبی راه می‌اندازند و شادی در شهر مشهود است . اما در بزنگاه‌ها نتایج مسابقات برای تیفوسی‌ترین هواداران این تیم هم به مساله‌یی بی‌اهمیت تبدیل می‌شود ، فوتبال بهانه‌یی می‌شود برای پرداختن به بُحران‌های اجتماعی ، برای نه فقط به یدک کشیدن لقب باشگاه فرهنگی و ورزشی بلکه به رخ کشیدن فرهنگ در تیمی که برای مردم این شهر به ارث رسیده و ملوان رسانه‌ی غیر رسمی مردم انزلی برای شنیده شدن صدای آن‌ها در تمام ایران شده است . همین فصل گذشته ، وقتی هواداری روی سکوها جان باخت ، فوتبال برای لحظه‌یی از عدد و نتیجه فاصله گرفت و به آینه‌یی از حال انزلیچی‌ها تبدیل شد تا در یک واکنش جمعی ، هواداران همیشه سفید پوش ملوان ، با لباس عزاداری ورزشگاه خانگی خود را سیاه پوش کنند .

اما امسال ملوان به لحاظ فوتبالی هم به تیم مورد علاقه‌ی مردم شهرش تبدیل شده ، مازیار و شاگردان کم نام و نشان‌اش در فصل جاری از همه‌ی مدعی‌ها امتیازگرفتند و دیروز با شکست پرسپولیس اجازه ندادند آن‌ها به صدرجدول برسند . این قابل تقدیر است چراکه تمام تیم‌ها مقابل پرسپولیس و استقلال برای نباختن وارد زمین می‌شوند اما ملوان حتی به قیمت متحمل شدن باخت برای پیروزی به میدان می‌رود تا نشان دهد شجاعت و جسارت بخشی از هویت قابل احترام این باشگاه است .

در روزی که هواداران ملوان اجازه ی ورود به استادیوم را نداشتند تا فضای سوت و کور این روزهای فوتبال در انزلی هم ادامه داشته باشد اما ملوان باز هم روایت متفاوت خودش را دارد ؛ پس همسایه‌های استادیوم سن‌سیروس ، میزبان ملوانی‌ها در پشت بام خانه‌های‌شان شدند تا این بازی چند تماشاگر از جایگاهی ویژه داشته باشد و حداقل چند ده نفر این پیروزی مهم را از نزدیک دیده باشند ؛ تا بعداً برای سایر عاشقان ملوان خاطره نگاری کنند .

مثل معین ، لیدر ملوان که دیروز مهمان یکی از همان خانه‌ها بوده است و حالا شاید اغراق شده برای ما نقل قول می‌کند : هوادار استقلال و پرسپولیس بودن که کاری ندارد ، ملوانی بودن سخت است که هرگز امیدی به قهرمانی نداری اما پای تیمت بمانی . تیم ما شماره یک ایران است ، هم هواداران‌مان ، هم سرمربی‌مان و هم از هر لحاظ ، ما بهترین تیم ایرانیم …

فاطمه ابراهیمی

عکاس : امیر گلریز