خب ایران مقابل قرقیزستان با نتیجه ی ۳ بر ۲ پیروز شد . مبارک همه ی مردم باشد اما حق و انصاف را که بخواهیم درنظربگیریم تن و بدن مام لرزید ؛ مثل بازی با کره شمالی . آن بازی را هم با سه گل جلو بودیم که نزدیک بود همه چیز به هم بریزد .
مشخص نیست چه اتفاقی بین دو نیمه ی بازیهای ملی می افتد که تیم تا این حد متزلزل می شود ؛ رقبا دست مان را می خوانند و اگر تک ستارههای مان نباشند …
امشب ما هم مثل خیلی از عشق فوتبالها تا مرز سکته پیش رفتیم و گفتیم : «خدا را شُکر حداقل با قرقیزستان مساوی نکردیم» .
این بازی هم گذشت و طبق حرف قبلی خود قلعه نویی خوش شانس بودیم که فوتبال تنبیهمان نکرد اما نکته اینجاست ، این فوتبال بی رحم تا چه زمانی می خواهد روی خوشش را به ما نشان بدهد و تنبیهمان نکند ؟
داشتم به این فکر می کردم که چه خوب می شد اگر فوتبال در این برهه و در این مقطع فقط یک نیمه داشت .
“مرتضی رضایی”
