چهارسال از جام جهانی ۲۰۲۲ گذشته اما هنوز برخی از اهالی فوتبال ایران درباره ی شکست ۲-۶ مقابل انگلیس صحبت میکنند ؛ شکستی که بدون تردید یکی از تلخترین نتایج تاریخ فوتبال ملی ما بود . با این حال ، گاهی برخی تحلیلها چنان از واقعیت فاصله میگیرند که اصل ماجرا فراموش میشود .
مجتبی خورشیدی ، سرپرست اسبق تیم ملی ، اخیراً مدعی شده کارلوس کیروش عزمی برای شکست دادن انگلیس نداشت و حتی ترکیب تیم نیز این موضوع را نشان میداد . اما سوال اینجاست ؛ آیا واقعاً مشکل فوتبال ایران در آن مسابقه نداشتن عزم برای شکست انگلیس بود ؟
انگلیسی که چندماه قبل از آن به فینال جام ملتهای اروپا رسیده بود ، ستارههایش در بزرگترین باشگاههای دنیا بازی میکردند و ارزش فنی و اقتصادی ترکیبش چندین برابر تیم ملی ایران بود . آیا واقعاً انتظار طبیعی و منطقی از آن مسابقه ، شکست دادن انگلیس بود ؟
هیچکس از نتیجه ی ۲-۶ دفاع نمیکند . تیم ملی آن روز نمایش ضعیفی داشت و اشتباهات فراوانی مرتکب شد . اما فاصله ی زیادی وجوددارد میان انتقاد از یک شکست سنگین و این ادعا که ایران اساساً باید برای بُردن انگلیس به میدان میرفت .
مشکل فوتبال ایران سالهاست همین است ؛ گاهی درباره ی تواناییهای خودمان دچار بزرگنمایی میشویم . همانطور که سالها قبل عدهیی تصورمیکردند ایران باید آرژانتینِ لیونل مسی را شکست دهد ، امروز هم برخی طوری از بازی انگلیس صحبت میکنند که انگار با یک تیم همسطح روبهرو بودهایم .
واقعیت اما چیز دیگری است . فوتبال ایران هنوز در آسیا هم برای شکست دادن تیمهایی مانند قطر با چالش مواجه است . در چنین شرایطی ، تبدیل کردن شکست برابر انگلیس به یک فرصت ازدسترفته برای پیروزی ، بیشتر شبیه بازنویسی تاریخ است تا تحلیل فنی .
کیروش را میتوان بابت خیلی از تصمیماتش نقدکرد ؛ اما شاید عجیبترین انتقاد ممکن این باشد که چرا برای شکست دادن انگلیس برنامه نداشت . گاهی بدنیست قبل از نقد دیگران ، یک بار هم به حد و اندازه ی واقعی فوتبال خودمان نگاه کنیم .
“آرتین زهرابی”
