این روزها از رقابتهای لیگ برتر کم تر مینویسیم . به عبارت دقیق تر وقایع فوتبال ایران ، دیگر هیچ چشم و چراغی را روشن نمیکند . بدون تعارف ، نه لیگ جذابی داریم ، نه نتایج تیم ملی در جام ملتها چشم نواز بود . بنابراین دلیلی ندارد که فوتبال داخلی «چشمها» را خیره کند .
البته پرسپولیس و استقلال در یک رقابت شانه به شانه ، چند هفتهیی است که مایه ی سرگرمی شدهاند . جواد نکونام به یک مربی تیم جمع کن تبدیل شده ؛ اوسمار جانشین شایستهیی برای یحیی گل محمدی بوده اما هیچ کدام از این نکتهها ، جای یک فوتبال بکر و جذاب را نمیگیرد و ما از کدام تیم در لیگ برتر ، فوتبال میبینیم ؟
پرسپولیسیها در اندیشه ی پاسخگویی به استقلالیها هستند . نکونام در کنفرانس خبری ، بدون هیچ نام و نشانی مدعی میشود که همه دوست دارند استقلال ببازد ؛ این پیام مستقیم او به هواداران است ! پرسپولیس شکایت میکند . استقلال دنبال ادعای حیثیت میرود . کمیته ی انضباطی دست به کار میشود و جرایمیرا برای خاطیان درنظرمیگیرد . هیچ کس اما متنبه نمیشود و مصاحبهها و حرفهای بی مایه همچنان ادامه دارند .
در چنین لیگی که اغلب بازیهایش بیش از ۲۰ دقیقه قابل تحمل نیستند ، چه گونه میتوان توقع تشکیل یک تیم ملی قدرتمند داشت ؟ لیگی که از ساعاتها قبل بر سر رنگ پیراهن تیمها ، جروبحثی عمیق درمیگیرد و پیراهن سفیدوسیاه به محل مناقشه تبدیل میشود ، مسلماً نمیتواند مولدباشد . لیگی که بهترین بازیهایش در آن «بکش بکش و بزن زیرش» به چشم میخورد ، نمیتواند بازیکنان سازندهیی را تحویل تیم ملی بدهد که در جام جهانی ، ایران را به مرحله ی حذفی برسانند . این لیگ اساساً دوست داشتننی نیست . برای تماشای بازیهای کودکانه ی لیگ ما ، باید اعصاب پولادین داشته باشید .
از چنین لیگی ، از آدمهایی که در این لیگ کار میکنند و حقوق میگیرند در یک کلام توقع حرفهیی بودن میرود . در این جا اما یگانه موردی که به چشم نمیخورد ، حرفهیی گری است . این لیگ ، لیگ لاف زدن و وقت تلف کردن است ؛ همین !
* آرتین زهرابی
