ایمان گودرزی ؛ تیم ملی فوتبال ایران در حالی روزهای حساسی را پشت سر میگذارد که امیر قلعهنویی ، سرمربی تیم ملی ، بیش از هر زمان دیگری در مرکز یک جدال پنهان قرارگرفته است . جدالی که از راهروهای فدراسیون فوتبال به گوش میرسد ؛ یک سوی آن ، طرح تغییر کامل کادرفنی و حتی سرمربی تیم ملی است و سوی دیگر ، رضایت قلعهنویی به حذف برخی دستیاران و اضافه شدن نفرات جدید به جمع کادرفنی .
بر اساس شنیدهها ، رییس فدراسیون با وجود حمایت ظاهری از قلعهنویی ، از نتایج اخیر رضایت ندارد و فشار زیادی برای بازسازی ساختار فنی تیم ملی واردکرده است .
بحران نتایج و نگرانی هواداران
عملکرد اخیر تیم ملی در مسابقات دوستانه و تورنمنت کافا ، امیدواری هواداران را کاهش داده است . حتی متعصبترین طرفداران قلعهنویی نیز نسبت به آینده نگراناند . تیم ملی در ماههای گذشته نه در دفاع انسجام لازم را داشته و نه در حمله نشانهیی از خلاقیت نشان داده است . ایران مقابل ازبکستان شکست خورد ، برابر تاجیکستان به مشکل خورد و نسخه ی نهچندان قدرتمند روسیه هم توانست بر شاگردان قلعهنویی غلبه کند .
در حال حاضر ، تیم ملی نه میتواند برابر تیمهایی چون افغانستان دروازه ی خود را بسته نگه دارد و نه در مقابل حریفان متوسط آسیایی ، نمایش قانعکنندهیی ارایه میدهد .
سه مسیر پیش روی تیم ملی
در چنین شرایطی ، فدراسیون و قلعهنویی در برابر سه انتخاب دشوار قرارگرفتهاند :
۱. گزینه ی نخست : استفاده از یک سرمربی خارجی برای هدایت تیم ملی تا جام جهانی ۲۰۲۶ ؛ پیشنهادی که بسیاری از کارشناسان و منتقدان به آن باوردارند .
۲. گزینه ی دوم : ادامه ی همکاری با قلعهنویی ، اما با تغییر در ترکیب دستیاران و ورود نیروهای تازهنفس و بهروز به کادرفنی ؛ پیشنهادی که گفته میشود تاج ، رییس فدراسیون ، بیشترین فشار را برای تحقق آن واردکرده است .
۳. گزینه ی سوم : مسیری که خود قلعهنویی بر آن اصراردارد ؛ حفظ کامل کادر ایرانی فعلی و اضافهکردن یک مربی جدید – از جمله گزینههایی با سابقه ی همکاری با مورینیو – برای خریدن زمان و کاهش فشار رسانهیی .
قلعهنویی حذف دستیاران خود را مقدمهیی برای حذف شخص خودش میداند و در برابر تغییرات مقاومت کرده است . اما این لجاجت ، ممکن است او را در موقعیتی قراردهد که زمان ، بزرگترین رقیبش باشد .
دوئل با زمان ؛ یا تغییر یا خداحافظی
تردیدی نیست که نتایج آینده ی تیم ملی تعیینکننده ی سرنوشت قلعهنویی خواهدبود . او یا باید با تصمیمی شجاعانه ، کادرفنی خود را بازسازی کند و از مربیان جدید بهره بگیرد ، یا باید آماده باشد تا در صورت تداوم نتایج ضعیف ، قبل از جام جهانی از تیم ملی جداشود .
نمایش ایران در دیدار مقابل روسیه نشانه ی روشنی از وضعیت فعلی تیم ملی بود ؛ تیمی با ساختار دفاعی شکننده ، تاکتیکهای محدود و برنامهیی مبهم در فاز هجومی .
شکست مقابل روسیه ؛ زنگ خطر جدی
در دیدار برابر روسیه ، تیم ملی با هدف دفاعی و شبیهسازی شرایط بازی با تیمهای قدرتمند وارد زمین شد . اما این رویکرد نهتنها نتیجه نداد بلکه ایران را بیش از همیشه تحت فشار قرارداد . روسیه با ۱۴ شوت به سمت دروازه ی ایران ، آماری بالاتر از بازی معروف انگلیس در جام جهانی ۲۰۲۲ به ثبت رساند . در نهایت ، اولین شکست تاریخ فوتبال ملی ایران برابر روسیه رقم خورد .
اگر بازیکنان روسیه دقت بیشتری در فرصتهای شان داشتند ، نتیجه میتوانست سنگینتر هم باشد ؛ همانطور که در فینال کافا مقابل ازبکستان نیز ایران با خوششانسی از شکست سنگینتر گریخت .
آمارها علیه تیم ملی
ایران در تمام شاخصهای آماری – از جمله تعداد شوت ، مالکیت توپ ، دقت پاس و خلق موقعیت – از روسیه ضعیفتر بود . این آمارها در تضاد کامل با ادعاهای کادرفنی مبنی بر “تغییر مدل بازی از دفاعی به هجومی” قراردارد . در واقع ، تیم ملی نه تنها در فاز تهاجمی پیشرفتی نداشته بلکه در سازمان دفاعی نیز افت محسوسی کرده است .
برای نخستینبار از جام جهانی ۲۰۱۴ ، ایران در سه بازی پیاپی به پیروزی نرسیده و پس از شش سال ، در دو مسابقه ی متوالی شکست خورده است ؛ آماری که آخرین بار در دوران مارک ویلموتس ثبت شده بود .
نیاز فوری به بازنگری
تیم ملی برای تبدیل شدن به یک تیم رقابتی در جام جهانی ۲۰۲۶ ، بیش از هر چیز نیازمند بازنگری در ساختار فنی و روحی است . شرط نخست این تغییر ، پذیرش اشتباهات است ؛ موضوعی که تاکنون در اظهارات قلعهنویی و اعضای کادرفنی دیده نشده است .
رویکرد فعلی آنها برای حفظ ظاهر و پرهیز از پذیرش خطا ، بیش از هر چیز به تیم ملی ضربه زده و مانع از پیشرفت شده است .
خیلی زود دیر میشود !
منتقدان ، رسانهها و کارشناسان بارها تاکیدکردهاند که هدف از بیان ضعفهای تیم ملی ، تخریب نیست بلکه دلسوزی برای آینده ی فوتبال ایران است . تیم ملی در آستانه ی تورنمنت دبی و دو بازی دوستانه با تانزانیا قراردارد ؛ مسابقاتی که میتواند آخرین فرصت برای بازگشت اعتمادبهنفس و اصلاح اشتباهات باشد .
اگر فدراسیون و کادرفنی از این هشدارها غافل بمانند ، شاید فرصت جبران در مسیر جام جهانی دیگر وجودنداشته باشد . امروز ، دوراهی امیر قلعهنویی نه فقط انتخاب بین دستیارانش ، بلکه انتخاب بین تغییر یا پایان زودهنگام ماموریت در تیم ملی است .
