پیروزی تیم ملی فوتبال ایران برابر قطر که با دو نیمه ی متفاوت به دست آمد و در نهایت به یک بُرد شیرین منجرشد ، هر چند یکی از بُردهای خوب این تیم با سرمربی گری امیر قلعهنویی بود ، اما انتقاد تعدادی از کارشناسان و پیشکسوتان فوتبال را به همراه داشت .
این انتقاد نه به واسطه ی نمایش ضعیف نیمه ی اول دیدار با قطر بلکه به خاطر نمایشهای گذشته تیم ملی در دوران حضور امیر قلعه نویی بود که نه تنها از نظر «تاکتیکی» کارشناسان و پیشکسوتان را راضی نکرد بلکه هواداران هم از بازی تیم ملی «لذت» نبردند و اظهارنظرهای تندی در مورد ضعفهای فنی این تیم مطرح کردند .
امیر قلعه نویی که سالها برای نشستن دوباره روی نیمکت تیم ملی انتظار کشیده بود ، در شرایطی به آرزویش رسید که از آخرین قهرمانی اش با یک تیم در لیگ داخلی ایران سالها گذشته بود و او دوران افول خود در مربی گری را سپری میکرد . با این حال کم بودن گزینههای سرمربی گری تیم ملی و شرایط خاص فدراسیون برای جذب مربی خارجی ، مهدی تاج را ناچارکرد حکم سرمربی گری را به نام قلعه نویی بنویسد .
او که کارش در تیم ملی را از اسفند ۱۴۰۱ آغاز و چهارم اردیبهشت سال بعد حکم مربی گری اش را دریافت کرده بود ، با وجود پیروزیهایی که تیم ملی به دست آورد و تا نیمه نهایی جام ملتهای آسیا هم پیش رفت اما هنوز نتوانسته رضایت کارشناسان و صاحب نظران را جلب کند ، چرا که تیمش «زیبا» و «تماشاگرپسند» بازی نمیکند و در ارایه ی فوتبال «باثبات» ناتوان مانده است .
عدم ثبات در «خوب» و «برنامه محور» بودن از جمله دلایلی است که باعث شده کارشناسان و پیشکسوتان به انتقاد از عملکرد فنی قلعه نویی در تیم ملی بپردازند . تیمی که بازیکنان باتجربه و کلیدی در اختیار دارد اما با این سرمربی نتوانسته به بلوغ تاکتیکی برسد و با توجه به داشتههایش فوتبال بازی کند .
طبیعی است که در چنین شرایطی کارشناسان به انتقاد از سرمربی تیم ملی بپردازند و نقدهای خود برای بهترشدن وضعیت تاکتیکی این تیم را مطرح کنند . اما قلعه نویی به جای پذیرفتن این نقدها بازهم از سیاست نخ نما شده ی دوران سرمربی گری اش که «حمله به منتقدان» است ، استفاده کرد تا بتواند آن ها را وادار به سکوت کند .
قلعه نویی که سابقه ی ایجاد چنین چالشهایی را در دوران مربی گری خود به دفعات داشته است ، این بار هم از فرصت حضور در نشست خبری و داشتن تریبون استفاده و به منتقدانش حمله کرد . در حالی که نیمه ی اول دیدار ایران با قطر ضعیف و دور از انتظار بود و هر چند در نیمه ی دوم وضعیت تیم ملی متفاوت شد اما نمیتواند بر روی ضعفهای این تیم در نیمه ی اول سرپوش گذاشت .
تیم ملی با وجود پیروزی شیرین برابر قطر که با نمایش قابل قبول در نیمه ی دوم به دست آمد ، در اکثر دیدارهایی که با امیر قلعه نویی برگزارکرده، «بیبرنامه» ، «ضعیف» و «کم اثر» بوده و اگر هم به پیروزی رسیده روی خلاقیت فردی بازیکنان و یا اشتباهات حریف بوده است .
دیدار با امارات ، قرقیزستان و بخشی از دیدار با ازبکستان شامل این موارد میشود که تیم ملی با وجود کسب امتیازات لازم اما نتوانست انتظارات علاقه مندان به فوتبال را برآورده کند .
امیر قلعه نویی که البته برای آماده سازی تیمش مشکلاتی چون نداشتن زمین تمرین مناسب ، اردوهای طولانی و خالی بودن خزانه ی فدراسیون را کنارش دارد ، باید به این انتقادات هم توجه کند و به جای حمله به منتقدان ، با نفرات پُرتعدادی که کنارش دارد و مسوولیت برخی از آن ها در تیم ملی فوتبال ایران مشخص نیست ، همفکری کند تا از این وضعیت خارج و تیم ملی را به «ثبات» در نتیجه گیری و موفقیت برساند .
اگر قرار باشد او با تیم ملی ایران در جام جهانی شرکت کند ، طبیعی است که از هم اکنون باید ضعفهای خودش و تیمش را پوشش دهد تا تیم ملی بتواند نمایشی قابل قبول و آبرومند در جام جهانی داشته باشد .
“رضا خسروی”
